Natuurlijk is Batsi een heerlijk plaatsje op Andros, maar ik wilde mijn oma en zus ook heel graag de hoofdstad van het eiland Andros laten zien. 
Chora (Andros-stad) is gezellig met de leuke winkelstraatjes en de vele terrasjes en dus een aanrader als u op Andros verblijft.

Aangezien Peter en Marianne ook in Chora moesten zijn was dat gelijk het ideale moment om ons mee te nemen en een gedeelte van het eiland te laten zien. 
De rit was mooi en mijn zus en oma keken hun ogen uit. Net zoals ik heb gedaan toen ik vier maanden geleden hierheen kwam. De mooie natuur op Andros blijft ook mij nog steeds verwonderen.

Aangekomen in Chora liep ik met hen het stadje door naar het einde waar Chora eindigt bij de zee. De zee was helder blauw en mijn oma had nog nooit zulk mooi blauw water gezien. 
Onderweg naar het terras waar we met z"n alle zouden lunchen kon mijn oma alleen praten over hoe mooi de blauwe zee wel niet was. Na de heerlijke lunch hadden we nog ruim de tijd om rustig door de winkelstraatjes te slenteren.
En uiteraard kochten we een aantal leuke souvenirs als aandenken aan onze tijd op Andros samen.
Zeker in Chora zijn een aantal leuke winkels waar u zeker kunt slagen voor een blijvend aandenken op Andros.

Aan het einde van de dag kwamen we terug in mijn huisje en oma en mijn zus vonden het echt een hele leuke dag en hadden volop genoten. We waren eigenlijk te moe om uiteten te gaan, dus zijn we lekker thuis gebleven om heel de avond op het balkon gezeten, kaart spelletjes te doen en lekker bij te kletsen. Het was echt een topdag! 

Hopelijk tot ziens op Andros, lieve groet,
Shanna

Ik woon nu al acht weken op het eiland Andros en voel me helemaal op mijn plek. Zeker wat de lokale bevolking betreft voel ik me hier ook welkom. Het zijn de kleine momenten die je meemaakt en die je bij blijven. Ik zit nu in mijn huisje dit verslagje te typen met het uitzicht op een citroenboom die vlak voor mijn balkon staat. "s Nachts schiet ik wel eens wakker van het geluid van vallende citroenen op mijn balkon. 

Als ik "s ochtends wakker word gooi ik mijn keukenraam open om de frisse lucht van buiten naar binnen te laten komen en kijk naar de witte huisjes in de verte die verspreid staan op de mooie groene heuvels. En dan realiseer ik het me pas echt; ik woon op Andros. Ik loop van mijn keukentje naar mijn kamer, waar tevens mijn bed staat, gooi de balkon deuren open en snuif de geur van citroen op. Ik maak koffie voor mezelf en ga op de rand van mijn balkon zitten. Naast mij zie ik mijn buurvrouw, van wie ik mijn huisje huur, druk in de weer met onkruid wieden. Ik begroet haar met "kalimera" en zij begroet mij terug, niet alleen met kalimera, maar er komt een stroom van Grieks uit haar mond dat ik niet kan verstaan. Ik vertel haar in het Engels dat het me spijt, maar ik spreek en versta nog steeds geen Grieks ... Ze lacht naar me en brabbelt nog wat, wat ik niet kan verstaan, dus ik lach maar terug en geef een vriendelijk knikje. 
Mijn buren zijn ontzettend aardige mensen. Toen ik er net woonde had ik een vraag aan hen over mijn huisje. Ik belde aan en mijn buurvrouw deed open. Ze begroette mij in het Grieks en ik begroette haar terug in het Grieks, maar ging daarna door op Engels. Zodra ze het eerste woord Engels hoorde, rende ze langs me heen, liep de straat op, stond verward om zich heen te kijken en liep daarna weg. Even later kwam ze met een Griek aan die Engels kon verstaan en het een en ander kon vertalen. 

Het is rustig in mijn straat en af en toe komt er een auto voorbij rijden. Ik staar naar mijn "lemon tree" en bedenk me dat ik Nederland eigenlijk niet eens zo erg mis. Het leven hier is veel gemoedelijker en relaxter. Mensen maken tijd voor elkaar en doen echt moeite om je op weg te helpen.
Zodra ik mijn koffie op heb begin ik ook wel trek te krijgen. Ik loop naar mijn keuken waar mijn pak hagelslag al op mij staat te wachten. Dat is namelijk wel een van de dingen die ik mis van Nederland! Ik heb, toen ik hier kwam, hagelslag meegenomen voor een heel weeshuis, dus dat zit voor voorlopig wel goed.

Het is vandaag een mooie dag, dus de gasten die op dit moment op Andros zitten zijn, denk ik, op een strandje te vinden. 
Andros heeft veel leuke kleinere strandjes die je het beste met de auto kan ontdekken. Andros kent niet 1 groot strand dat oneindig doorloopt rondom het eiland, maar allemaal kleinere baaien. Dit is juist leuk, want iedere baai heeft zo zijn eigen charme. 

Er staan vandaag geen excursies op de planning, dus ga ik mijn dag besteden aan administratie en het voorbereiden van de vertrekken. 
Ik pak mijn scootertje en ik rijd van Batsi naar Gavrion. Gavrion is het havenplaatstje van Andros. Hier leggen alle ferryboten aan en kun je veel terrasjes en ticketoffices vinden aan de boulevard. Ook het ticketoffice waar ik altijd mijn ferry tickets haal zit daar gevestigd. 

Christina, de vrouw achter de balie, is de leukste Griekse vrouw die ik heb ontmoet. Zodra ik binnenstap krijg ik een lach op mijn gezicht. Christina begroet mij met "jasoe Shannaaaaaaa" en staat op en maakt een klein dansje. Ik moet lachen en begroet haar met "Kalimera Christina". Ik regel met haar mijn tickets die ik nodig heb en stap weer op mijn scooter en rijd terug naar Batsi. De weg van Batsi naar Gavrion en weer terug is zo mooi. 

Het is een rechte weg die langs de oceaanblauwe zee loopt. Onderweg kom je voorbij verschillende leuke strandjes met mooie rotsen in het water. Wel moet je altijd alert zijn, want honden, katten en geiten lopen gewoon los midden op weg. 

Ik rijd door naar het huis van Peter en Marianne. Voor diegene die hen niet kennen; Peter en Marianne is een Nederlands stel dat een paar jaar geleden heeft besloten om permanent op Andros te gaan wonen. Zij wonen nu in het dorpje dat Katakilos heet en het ligt in de bergen achter Batsi. Zij hebben echt een prachtig uitzicht en iedere keer als ik daar kom kan ik me niet voorstellen dat dit uitzicht ooit op een dag "normaal" zal worden. 

Andros lijkt op een landschap waar alle sprookjes op gebaseerd zijn.

Ik hoop u dus snel te mogen begroeten op dit heerlijke 
eiland !

Groetjes en tot ziens,
Shanna

Gewoonlijk worden hier op het eiland vanaf de 2e week September, de druiven geplukt. Overdag plukken en 's avonds als het donker wordt, worden de druiven op traditionele wijze met de voeten gestampt. Dit vindt tegen de avond plaats omdat er dan minder wespen zijn en er minder kans is dat je gestoken wordt. Mannen staan met elkaar op de persvloer arm in arm om zo veel mogelijk sap te stampen. In de ommuurde persvloer loopt in een geul met aan het eind een gat waaruit het sap kan vloeien dat opgevangen wordt in de houten vaten.

De vrouwen staan in de keuken om allerlei hapjes te maken die tijdens het persen en daarna gegeten kunnen worden. Veelal wordt er in de dagen daarna door de meeste vrouwen moesta-levria klaargemaakt (moesta is de most, het sap van de druiven en alevri is bloem). Moesta- levria is eigenlijk een soort pudding die gegarneerd wordt met kaneel en stukjes walnoten. Wellicht voor Nederlanders een bijzondere pudding, maar zeer zeker de moeite waard om te eten.

Dit jaar echter wordt de druivenpluk door menige boer vervroegd. De druiven zijn nu al rijp en zoet en dreigen zelfs al te verschrompelen. Dat merkten wij ook bij onze druiven. 
Nu zijn wij totaal geen experts in het maken van wijn; dat hebben wij vorig jaar gemerkt. Onze most werd geen heerlijke "Chateau de Andros", maar een zuivere wijnazijn.... Tja 15 liter wijnazijn, daar kun je heel wat kropjes sla mee aanmaken. Achteraf bleek dat wij heel wat beginners fouten hadden gemaakt, maar dat geeft niet want daar leert men tenslotte van (hopelijk)

Dit jaar hebben wij toch maar weer de wijnvoeten goed gewassen en hebben onze druiven eerder geplukt dan gebruikelijk . Het was een prachtige maar zeer warme dag, de wespen zoemden om ons heen om zich te goed te doen aan het heerlijke zoete druivenvocht. "s Avonds de druiven getrapt, ja wel dat leverde meer dan 40 liter op. Vergeleken met vorig jaar meer dan een dubbele oogst, wij gaan de goede kant op. Nu maar hopen en bidden dat ook deze most niet omgezet wordt in azijn, want dan kunnen wij azijn gaan exporteren. 
"Prinos wijnazijn, biologisch verantwoord". 
Over 40 dagen weten wij meer, geduld, geduld en nog eens geduld. U hoort van ons.

In oktober gaan wij weer voor een periode naar Nederland, wellicht kunnen wij dan een flesje "Chateau de Andros" meenemen. 
Het gekke is, als wij weer in Nederland zijn, maken wij al weer plannen voor als wij terug gaan, een soort therapie om het gevoel van heimwee niet al te groot te laten worden. Ik vond laatst een gedicht geschreven door de Griekse dichter Andreas Ebeirikos en heet "Andros". Het gedicht is vertaald in het Engels en luidt als volgt:

Nourishment for the soul... 
I don"t have to hide any more
I"m in Andros
My steps have led me here..
On this island
No hourglass can drain the sand
even from the smallest beach
No gauge can measure
The translucent deep blue depths
That hanging waters posses here,
No other island can possibly give
To the soul and senses
A life that is so abundant and rich in this world.

Het gedicht vertaalt zo"n beetje ons gevoel.

Marianne en Peter.