Het Griekse eiland Ikaria is gelegen in de Noord- Egeïsche zee en valt onder de gemeentelijke bevoegdheid van Samos. Dat is niet verwonderlijk want het ligt slechts op 19 km ten zuidwesten van Samos. Ikaria ligt op 142 zeemijl van Piraeus en heeft een kustlijn van 225 km. Het eiland heeft een oppervlakte van 254,4 km² en een bevolkingsaantal van 8.423 mensen. Ikaria schaart zich in een zeldzaam maar bijzonder rijtje eilanden of delen in de wereld die behoren tot de "Blue Zone". Dit houdt in dat de bevolking gemakkelijk en regelmatig de leeftijd van 100 jaar passeert.

De geografie van Ikaria is erg afwisselend, wat het indrukwekkend maakt. Bijna geen enkel stuk is vlak. De kust kronkelt zich een weg door de zee, voornamelijk vormgegeven door alle rivieren of stromen die het eiland rijk is. Aan het eind van vrijwel elke groene vallei ligt een mooi strand, vaak vergezeld door een zoetwater meertje met zeer veel schildpadden aan de ene kant en de ruige Egeïsche zee aan de andere kant. Het uitzicht varieert enorm op Ikaria, het ene moment ziet u indrukwekkende rotsformaties waarbij de kleur varieert van vulkaanzwart in het westen tot wit/grijs in het oosten. Het andere moment bent u betoverd door de vele kleuren groen die het eiland tentoon spreidt. Het eiland is in alles gevarieerd. De wegen zijn het ene moment ontzettend stijl, dan weer redelijk vlak, soms een stofweggetje en vervolgens weer een goede asfaltweg.

Ikaria wordt gescheiden door een hoge bergkam die over de lengte van het eiland loopt en het eiland in twee natuurlijke delen verdeeld, namelijk het Noorden en het Zuiden. Het hoogste punt van Ikaria is de berg Atheras op 1.037 meter en het op een na hoogste punt is Ammoudia met 913 meter. Omdat de wegen vrij hoog lopen, bevindt u zich al vrij snel op grote en indrukwekkende hoogtes. Het noordelijke deel van het eiland is vlakker en loopt geleidelijk aan naar de zee, aan deze kant van het eiland woont ook het overgrote deel van de bevolking en is het meest toeristisch. Dit is tevens het meest vruchtbare deel van het eiland. Het zuidelijke deel is veel steiler, ruiger en is minder bewoond. Dit komt door een gebrek aan vlakke gedeeltes door de ruige bergkammen die het gebied domineren. Dit beeld is misschien minder aantrekkelijk, maar daardoor niet minder indrukwekkend en keer op keer verbazend, ook omdat de hoofdstad, omgeven door veel groen zich aan deze kant bevindt.  In het oosten van het eiland bevinden zich de uit oudheid bekende warmwaterbronnen.

Ikaria heeft twee havens waar verschillende ferryboten aanmeren afkomstig van omliggende eilanden. Dit zijn de havens van Evdilos en Agios Kirikos. Dagelijks meren hier boten aan afkomstig van Samos, Patmos, Kos en de Fourni Eilanden, maar ook vanuit Piraeus. Daarnaast heeft het sinds een aantal jaar een klein vliegveld, die aangevlogen wordt vanuit Athene. De luchthaven van Ikaria heeft een klein winkeltje waar u koekjes en ijskoffie kunt halen. U kunt ervoor kiezen om via Samos te vliegen en dan de ferry van ongeveer een uur richting Evdilos op Ikaria te nemen, of u kunt ervoor kiezen om op Athene te vliegen en dan vanuit Athene over te stappen op een kleiner vliegtuig die u naar het vliegveld van Ikaria brengt.

De wegen in Ikaria zijn in goede staat. De hoofdweg is goed onderhouden en goed begaanbaar, ondanks dat Ikaria vanwege de flinke winterstormen soms nog wel eens te maken heeft met natuurgeweld. Daarom zijn er hier en daar korte stukken in de hoofdweg die opeens overgaan in een stukje "dirtroad". Dit is echter niet storend en dusdanig klein dat het zo weer over is, wel is het aan te raden uw snelheid daarbij te minderen. De B wegen zijn tevens van goede kwaliteit, maar vallen soms ook weg in goed begaanbare stofweggetjes. De wegen kunnen op sommige momenten vrij stijl en bochtig zijn, maar gezien de rijstijl die op het eiland wordt gehanteerd en de behulpzaamheid van de bevolking, is dit geen probleem. De C wegen zijn allemaal "dirtroads" maar, deze wegen zijn goed bereden en daardoor is het makkelijk om er te rijden. Enige rijervaring is bij de C wegen vereist, maar deze wegen kunnen bereden worden met een kleine auto. De wegen zijn vaak smal en bieden ruimte voor 1 auto. De plaatsen die men met deze weggetjes kan bereiken zijn adembenemend mooi en zeker het bezoeken waard.

CNN heeft Ikaria onlangs uitgeroepen als het beste Griekse eiland voor natuurliefhebbers en dat zegt genoeg. De natuur van het eiland is afwisselend en uniek vergeleken met andere Griekse eilanden. Mount Atheras, de Faros regio, de Chalari Canyon en het Plagia gebied zijn bijvoorbeeld allen gebieden die als natuurparken worden gezien en onderdeel zijn van het Europese Natura 2000 project. Het eiland beschikt over groene valleien met grote rotsen hier en daar, hoge bergstroompjes, kleine meertjes en watervallen, zoetwater lagunes, hete minerale bronnen, pijn- en eikbossen, canyons, grotten, rotswoestijnen en hoge bergplateaus. Een van de meest bekende bezienswaardigheden van het eiland is het Prehistorische Randi Forest, welke gelegen is op de westelijke bergrug van de berg Atheras. Het is ongeveer 1.600 hectare groot met hoogteverschillen van 200-800 m. boven zee niveau. De gemiddelde leeftijd van het bos is ongeveer 200 jaar oud, waarvan sommige bomen meer dan 300 jaar oud zijn. Het Randi bos doet enigszins mysterieus aan omdat er in het bos stenen muren en hutten zijn te vinden die duiden op de aanwezigheid van een oude beschaving.  Aan de zuidoostkant van het eiland loopt een diepe zee-engte die tot 1,2 km diepte reikt. Hierdoor is dit een passage voor vele soorten vis maar voor ook walvissen geworden. Aan de noordkant van het eiland is er een groot contrast met een ondiepe zee die op zijn diepst 200. m diep is, maar wel permanent bewoond wordt door populaties van dolfijnen en zeehonden.

Op het gebied van planten zijn er vele soorten te vinden, waaronder zeldzame planten zoals de Pinus Brutia. Op de zuidkant van het eiland zijn ander soortige planten te vinden zoals de Paeonia Mascula Cariensis en de unieke soort Iberis Runemarkii die alleen te vinden is op enkele plaatsen in Plagia. Het bijzondere is dat Ikaria als een van de weinige eilanden, het gehele jaar door bloemen of planten in bloei heeft staan. Hierdoor kunnen de bijzondere bijen op Ikaria, die uniek zijn op de wereld, het gehele jaar door hun honing verzamelen. Ook zijn er verschillende reptielen op het eiland te vinden zoals de mediterrane Gekko, de Ophisops slangenoog, de Agama hagedis en de unieke hagedis van Ikaria (Lacerta Oerizeni) die u alleen op Ikaria kunt vinden.

Ikaria is tevens de al dan niet tijdelijke verblijfplaats van vele vogelsoorten zoals de wilde zeemeeuw, de havikarend, de slechtvalk en de gouden valk. Andere vliegende objecten die u kunt tegen komen zijn een van de drie beschermde soorten vleermuizen, die overigens allen herbivoor zijn. Bijzonder zijn overigens ook de bedreigde diersoorten die u hier kunt vinden, namelijk de zeeschildpad, de tuimelaar en de gestreepte dolfijn.

Ikaria is in de klassieke oudheid lid geweest van de Anatolische Sporaden en is onderdeel van dezelfde bergkam die Samos met Klein Azië verbindt. De zee rond Ikaria, werd door Homer beschreven als een van de meest turbulente gebieden van de Egeïsche zee. Voor zover bekend is Ikaria voor het eerst bewoond geweest door de Neolithische gemeenschap in het zevende millennium voor Chr. die het beheerste totdat de Cariërs het overnamen rond het tweede millennium voor Chr. De hedendaagse Grieken zette voor het eerst voet op het eiland rond 1500 voor Chr. maar hebben het eiland toen niet bevolkt. Een uitleg daarvoor zou kunnen zijn dat de toenmalige veroveraars het eiland niet interessant genoeg vonden vanwege het tekort aan goede havens en dikke bossen om zich in te verschuilen. Een ander deel van de Grieken kwamen vanuit Miletus, op Ikaria aan rond 750 voor Chr. waarbij deze waarschijnlijk een nederzetting hebben gesticht bij de plaatsen Therma en Kampos.

Rond de zesde eeuw voor Chr. werd Ikaria overgenomen door de bewoners van Samos en zo werd het onderdeel van het Polycratische zeerijk. Rond deze tijd is de tempel van Artemis in Nas gebouwd. Nas was in de oudheid een belangrijke heilige plaats voor de voor-Griekse bewoners van Ikaria. Rond de vijfde eeuw voor Chr. is Ikaria overgenomen door het machtige Perzische rijk. Na de Perzische oorlog werd Ikaria onderdeel van het Delische verbond en in deze tijd was het dat het eiland voor het eerst opbloeide. Kampos (in de oudheid Oenoe genoemd) werd bekend door zijn excellente wijn. Door deze wijnproductie waren de dorpen als Kampos en Therma enorm welvarend geworden, wat terug te zien is in de schattenlijst van Athene. Kampos betaalde in 453 voor Chr. 8.000 drachme per jaar en Therma 3.000 drachme per jaar. Dit lijkt weinig, maar was in die tijd een fortuin. Hierdoor was Ikaria en zijn gemeenten ingedeeld in de dertig rijkste gemeenten van het Atheense rijk. Ondanks dat Therma en Kampos op een eiland lagen, blijkt dat de twee nederzettingen weinig onderling contact hebben gehad. Dit gebrek aan samenwerking heeft er in 1912 voor Chr. bijna voor gezorgd dat de twee nederzettingen een oorlog ontketenden om zo te bepalen welke plaats als hoofdstad gezien moest worden. De welvaart die het eiland op dat moment kende verminderde gedurende de Peloponnesische oorlog (431 voor Chr. tot 404 voor Chr.).  Op twee momenten, brachten Spartaanse admiralen een bezoek met hun vloot aan Ikaria. Dit waren Alcidas en Mindarus. Na deze oorlog ging Ikaria gebukt onder de vele plunderingen van de piraten die hun basis op het nabij gelegen Fourni hadden. Het eiland bloeide weer op rond 387 voor Chr. toen Ikaria lid werd van het tweede Atheense verbond.

Alexander de Grote vernoemde het eiland Failaka dat in de Perzische Golf gelegen is, naar Ikaria, omdat het eiland volgens hem veel gelijkenissen had. Achteraf blijkt dat er weinig overeenkomsten tussen de twee eilanden zijn en er is geen bekende reden waarom Alexander de Grote dit heeft gedaan. Wel is bekend dat Ikaria op een of andere manier door de toenmalige wereld als een zeer belangrijk eiland werd gezien. Na de dood van Alexander de Grote, werd Ikaria een belangrijke militaire basis. Een van de opvolgers van Alexander, Demetrius Poliocretes heeft de toren in Fanari, Dracanum en het bijbehorende fort gebouwd. Deze toren is en van de best bewaarde Hellenistische bouwwerken in de Egeïsche zee. Rond 221 tot 178 voor Chr. werd het eiland geteisterd door de vloot van Philip V. Het eiland was toen onder het bewind van de Romeinen, maar deze hadden geen controle over de omliggende zee. De Romeinen beheerste het gebied en probeerde het te ontwikkelen, maar door problemen in het rijk van de Romeinen besloten ze het Egeïsche gebied links te laten liggen. Hierdoor werden diverse eilanden waaronder Ikaria overgeleverd aan talloze plunderingen en aanvallen van piraten, die het eiland rond de eerste eeuw ook overnamen.  Alle toenmalige nederzettingen aan de kust verdwenen en de bewoners van het eiland trokken naar de hoger gelegen binnenlanden. De Romeinse keizer Augustus (29 voor Chr. - 14 na Chr.) zorgde weer voor orde in de Egeïsche zee en verjoeg de piraten. Vervolgens moedigde hij de Samiërs aan om Ikaria verder te ontwikkelen.

Aan het eind van de vijfde eeuw na Chr. viel Ikaria in de handen van het Byzantijnse rijk waarbij Kampos het administratieve centrum werd en werd omgetoverd tot bisdom. Aan het eind van de twaalfde eeuw verloor het Byzantijnse rijk zijn greep op de Egeïsche zee en zodoende werd Ikaria wederom blootgesteld aan piraten en Italiaanse avonturiers. De lokale bewoners deden er toen alles aan om zichzelf te beschermen, waarbij er twee forten werden gebouwd bij Paliokastro en Koskino. Er is een document gevonden in het klooster van Patmos, waarin staat dat de piraten die vluchtte van Patmos en op Ikaria terecht kwamen, geëxecuteerd werden door de lokale bevolking.

In de veertiende eeuw na Chr. werd Ikaria overgenomen door de machtige Ottomanen en in 1521 werd Ikaria onderdeel van het rijk van de toenmalige Sultan. De Ikariaanse bevolking vermoordde de eerste belastingsambtenaar van de Ottomanen, maar kwamen op een of andere manier onder een straf vandaan. Doordat de Ottomanen weinig interesse toonden in Ikaria en weinig steun gaven, werd Ikaria rond 1677 beschreven als de armste mensen in de Egeïsche Zee. In 1827 brak Ikaria met het Ottomaanse rijk, maar werd na een paar jaar weer heroverd door de Ottomanen die het behielden tot 1921, toen de Ottomanen werden verdreven in een periode die de Ikariaanse onafhankelijkheid wordt genoemd.

Ikaria leed zwaar onder de tweede wereldoorlog, waar het veel van zijn gebouwen verloor en waar de bevolking gebukt ging onder het Duitse en Italiaanse bewind. Er zijn geen exacte getallen bekend, maar in het dorpje Karavostomos zouden meer dan 100 mensen gestorven zijn ten gevolge van hongersnood. Na de tweede wereldoorlog, was het grootste gedeelte sympathisant van het communisme. Hierdoor gebruikte de Griekse overheid het eiland om rond de 1300 communisten van 1945 tot 1949 naar Ikaria te verbannen. Ikaria heeft nooit een goede band gehad met de Griekse overheid, maar voelt zich wel Grieks.

De meeste dorpen van Ikaria liggen in de bergen en dat heeft met de piratenaanvallen te maken die in de middeleeuwen plaats vonden. De inwoners kozen toen voor hun veiligheid om in hoger gelegen gebieden hun dorpen te bouwen. Daarna is men ook aan de kust gaat bouwen en dat zijn nu de meer toeristische plaatsen van het eiland.

Armenistis

De meest toeristische plaats van Ikaria maar dit is enkel in het voordeel van Armenistis. Omdat de toeristische ontwikkeling van Ikaria in de kinderschoenen staat zijn er niet veel toeristische voorzieningen. Het dorp biedt enkele taverna's waar men heerlijk kan eten. Armenistis is een schilderachtig dorpje met een klein baaitje. Een boulevard is er niet. De hotels Cavos Bay, Toxitis en Erofili bevinden zich in of in de nabijheid van Armenistis. Er zijn verschillende autoverhuurders aanwezig en er is een brug die over een klein riviertje loopt waarin veel schildpadden zitten. Daarnaast bevindt er zich een strand op loopafstand van Armenistis welke basis voorzieningen heeft, maar niet uitgebreid. Dit strand heet Livadi Beach en is een zandstrand. De sfeer in Armenistis is relaxed en fijn. Er zijn geen opdringerige mensen en het dorpje straalt zowel leven als rust uit.

Evdilos

Evdilos is “het havendorp” van Ikaria. Het heeft een boulevard waar cafe's worden afgewisseld met taverna´s waar men goed eten serveert. Het dorpje is relatief steil gebouwd, maar is goed begaanbaar. Het heeft wel een zeer klein strandje. Er is een kleine supermarkt aanwezig en er zitten hier ook veel autoverhuurders. Daarnaast is een apotheek aanwezig. Evdilos is met name een dorp dat veelal omhoog loopt. Daarnaast loopt de hoofdweg van het eiland kriskras door het dorp heen, wat het af en toe wat onoverzichtelijk maakt.

Agios Kirikos

Dit is de hoofdstad van het eiland en het heeft een haven, waarin alle auto of scooter/motor verhuurders van het eiland zijn gevestigd. Daarnaast heeft het meerdere taverna’s en cafés, maar niet elke taverna is even goed. Het heeft een tankstation, supermarkt, een kathedraal (kerk). Op het gebied van omgeving en natuur, is Agios Kirikos misschien wel het mooiste dorp van Ikaria. Er is veel en afwisselend groen, dat stijl tegen de bergen aan omhoog gaat. De haven van Agios Kirikos is na Evdilos de drukste haven. De boot die naar Patmos vaart gaat bijvoorbeeld vanuit de haven van Agios Kirikos. Daarnaast ligt het niet ver van het vliegveld.

Christos Raches

Dit dorp is wat Prinos Reizen betreft een must see voor de bezoekers van Ikaria. Het is een écht “Grieks” dorp en heeft kleine straatjes die vol staan met stoelen en tafels van taverna’s. Auto's moeten buiten het dorpje geparkeerd worden omdat het dorp niet toegankelijk is voor auto’s. De ingangen van het dorpje zijn gemarkeerd met een stenen bouwwerk, gemaakt door een architect. Het dorpje heeft een gezellige en mooie uitstraling. Overdag is het dorpje erg rustig en wordt het straatbeeld gedomineerd door lege stoelen. In de avond is het echter een geheel ander verhaal. Dan zijn er veel mensen op de been, zitten de terrassen vol en zitten er veel locals die zorgen voor de nodige gezelligheid. Het dorp leeft echt in de avond. De straatjes zijn smal maar erg sfeervol.

Gialiskari

Dit kleine dorpje heeft niet veel meer dan een paar huizen met enkele taverna’s. De sfeer echter, is wel prachtig. Een zeer klein haventje zorgt er voor dat er een taverna zit die enkel verse vis serveert met de bekende Griekse voorgerechten. Een menu hebben ze niet, dat wordt aan u verteld.

Nas (aan zee)

Nas is misschien wel even toeristisch als Armenistis, maar heeft echter alleen restaurants of taverna's als voorzieningen. Deze zijn wel erg leuk ingericht en zitten in de avond vol. De ligging van deze restaurants zijn erg romantisch. Dit komt vanwege het fantastische uitzicht op zee en het prachtige strand van Nas. Door de ligging van het dorp is het mogelijk om te dineren in de taverna’s onder het genot van een zeer romantische en oogverblindende zonsondergang. Nas is zeker een dorp wat bezocht moet worden tijdens uw reis naar dit eiland.

Karavostomos

Een zeer rustig dorpje. Het heeft wel een kleine haven, en er is een supermarkt. Daarnaast zijn er enkele mooie huisjes die het dorp opfleuren.
Karkinagri: Een schattig, maar niet al te groot dorpje. Het is leuk om hier te genieten van het uitzicht en de rust, maar het is wel een dorp, dat zeer afgelegen ligt. Dit dorp is tevens het dorp waar de meeste "oude" (100+) mensen van het eiland zouden wonen.

Thermen

Thermen is een op het oog leuk dorpje, met veel taverna’s en een mooie haven inclusief uitgebreid strand. Ook herbergt het dorpje bronnen waar tegen betaling gebruik gemaakt van kan worden.

Chrystommos

Een klein dorpje, vlak bij de hoofdstad. Een op het oog leuk en met name druk dorpje, met veel lokale jongeren. Het dorp profiteert duidelijk van de aanwezigheid van de hoofdstad. Het heeft verder een leuk strand met bron.

 

Evdilos

Vlak voor het dorp Evdilos, aan de noordkant van het eiland, ligt het kleine zandstrand van Evdilos. Het strand wordt ondanks zijn drukke ligging midden in het dorp en de kleine oppervlakte die het strand heeft toch druk bezocht. Er zijn geen zonnebedjes of parasols op het strand aanwezig.

Faros

In het dorpje Faros, 10 kilometer ten oosten van Agios Kirikos, ligt het strand van Faros, dat een populaire weekendbestemming is voor de bewoners van Agios Kirikos. Het is een kilometers lang zandstrand met keitjes.

Drakano

Agio Georgios Beach is het officiële nudistenstrand van Ikaria, maar die treft u hier weinig aan. Het strand is redelijk afgelegen, aan het uiterste oosten van het eiland. Het is gelegen in de buurt van Faros. Om er te komen volgt men het pad dat leidt naar de Drakanos Tower. Deze Drakanos Tower is al een bezienswaardigheid op zich, maar hier eindigt het zandweggetje en kunt u uw auto hier parkeren. Vervolgens moet er een lichte wandeling van ongeveer 10 minuten gemaakt worden om af te dalen naar het strand, maar wanneer u hier aankomt, is dit het meer dan waard. Onderweg komt u de kerk van St.George tegen en kijkt u uit over een prachtige baai. Het strand is omgeven door rotsformaties en groen en is goed beschermd tegen golven of wind. Het zand is er erg fijn en door de lokale bewoners wordt beweerd dat hier de Garetta-garetta schildpad zijn eieren komt leggen. De zee loopt heel geleidelijk af en u kunt bijna 10 meter in zee lopen zonder te hoeven zwemmen. De zee is er rustig en het water is er kraakhelder. Er zijn geen parasols en ligbedden te huur op dit strand en er is geen taverne.

Kampos

Het strand van Kampos ligt in het noorden van Ikaria bij het gelijknamige dorp, en niet ver van Evdilos af. Het is een lang en vrij rustig zandstrand met een klein restaurant en een club. In het nabijgelegen dorp zijn een museum, Romeinse ruïnes, hotels, restaurants, een mini markt en een café.

Livadi

Vlak bij Armenistis ligt Livadi beach. Over het strand vloeit een rivier die het strand in tweeën deelt. Deze rivier herbergt vele zoetwater schildpadden die u vrolijk verwelkomen wanneer u aan de rand van het water gaat zitten. Op dit strand zijn parasols en ligbedjes te huur. U kunt er ook iets eten of drinken want er is een taverna aanwezig.

Messakti

Ook dit strand wordt door een rivier doorkruist en ook hier vind u vele kleine schilpadjes in overvloed. Op dit strand zijn ook parasols en zonnebedjes te huur en je vindt er diverse restaurants en hotels.

Nas

Het strand van Nas ligt 6 kilometer ten westen van Armenistis, in het noorden van Ikaria. Ook op dit strand komt een rivier uit, die door de zandbank wordt gescheiden van het zoute zeewater. In het meertje dat zich vormt kunt u zwemmen met de schildpadden. Tijdens uw bezoek aan Ikaria is een bezoek aan het strand van Nas een absolute tip. De zonsondergang die u kunt zien tijdens uw bezoek is onvergetelijk en adembenemend: zelfs de restaurants zijn zo gebouwd dat de gasten de zonsondergang ten alle tijden kunnen zien.

Seychelles

Dit is een van de meest bijzondere stranden van Ikaria. Het ligt in het zuiden van het eiland bij het dorp Magganitis op ongeveer 25 kilometer afstand van Agios Kirikos. Het is een kiezelstrand in een prachtige baai/inham met mooie rotsen eromheen met zeer helder, bijna wit water dat langzaam overloopt in een helder, bijna betoverende blauwe kleur. In de kleine baai naast het strand is een grote grot. U bereikt het strand via een pad vanaf de hoofdweg langs een rivierbedding. Aan het eind wordt het pad iets steiler en lastiger.

Therma

Het strand van Therma ligt in het dorp Therma. In dit dorp zijn geneeskrachtige bronnen. Het strand is makkelijk te bereiken. Het is een zandstrand dat in een beschermde baai ligt. Na tien minuten wandelen naar het noordoosten vanaf het strand (vanaf het Agriolykos Pension) komt u uit bij de ruïnes van het oude Therma en bij nog een hete bron.

Therma Lefkadas

Dit strand is onmisbaar tijdens uw bezoek aan Ikaria, simpelweg omdat hier bronnen in uitkomen die de bronnen in Edipsou (Evia) doen vergeten. De bronnen zijn zeer aangenaam en zijn er bovendien in overvloed. Het is nog niet geëxploiteerd wat een mooie sfeer geeft aan het geheel. De bronnen bevatten radon, wat ervoor zorgt dat de vrije radicalen in het lichaam opgelost kunnen worden. Als men eruit komt heeft men een ontspannen gevoel. Het is sterk aan te raden om niet langer dan 30 minuten te badderen, gezien de sterkte van de radon. Na het badderen is er de mogelijkheid om uzelf in te smeren met een soort aanslag van een steen, wat goed schijnt te zijn voor de huid. U kunt echter niet in de zon baden bij de bronnen, omdat er simpelweg geen strand is bij de bronnen, die is namelijk verderop. Bij de bronnen bevinden zich grote stenen/rotsblokken die echter wel goed zijn te belopen.

Ikaria, heeft door zijn ligging in de Blue Zone, de bijzondere grond die het heeft en door de bijzondere planten en dieren die op dit eiland groeien geen specifieke eigen keuken, maar de Griekse keuken wel een 'boost' gegeven. Dit komt ook omdat het verboden is om bestrijdingsmiddelen te gebruiken op Ikaria, hierdoor is het eten puur en onbewerkt en leeft de bevolkin in harmonie met de natuur, wat u terug kunt zien in de levensverwachting van de gemiddelde bewoner.

De voornaamste kenmerkende  producten die Ikaria  heeft zijn de zeer dikke (bijna kaas achtige) yoghurt. Qua structuur bijna pindakaas-achtige honing. Deze honing heeft een romige, volle smaak en wordt een helende werking toegeschreven.

Ikaria heeft verder een bijzondere wijn, die erg zoet en wat sterker is. De wijn gaat enigszins richting port, maar is net iets lichter. De wijn wordt gemaakt van de kenmerkende Fokiano of Begleri druif, waarbij de Begleri druif uniek is, doordat hij enkel op Ikaria groeit. De beste wijnmakerij van het eiland vindt u vlak bij het dorpje Christos Raches. Hier ligt namelijk de Afianes Winery. Dit is de bekendste wijnmaker van het eiland en men heeft met de wijnen, gemaakt van de Begleri druif, op internationaal niveau meerdere prijzen binnengesleept. Nikos is de eigenaar van de wijnmakerij en bedenker van de wijnen. Nikos zelf is een voormalig drogist en heeft een studie in medicijnen/ wetenschap gedaan. Omdat hij drogist zijn saai vond is hij begonnen met het verbouwen van druiven. Dit doet Nikos op basis van zijn wetenschappelijke kennis. Naast wijn maken geeft Nikos ook les, en doet hij onderzoek in samenwerking met de universiteit van Athene. Zijn wetenschappelijke kennis probeert hij toe te passen op het maken van wijn. Aan alles wat Nikos doet merkt u  dat dit zijn passie is. De ligging van Afianes Winery is zowel adembenemend als authentiek. Het uitzicht is werkelijk schitterend. U kijkt eerst over de berg heen waarop de wijnmakerij zich bevindt, om vervolgens tegen een groene bergrug aan te kijken waarbij hier en daar een huisje of een kerkje op doemt.

De Tama' wijn is een specialiteit van de wijnmakerij. Het gistingsproces van deze wijn gaat volledig natuurlijk en de druiven worden pas heel laat geplukt, tegen de tijd dat het bijna rozijnen zijn. Voor 1 liter van deze wijn zijn er 10 kilo druiven nodig. Deze wijn is een genot voor de tong en zijn smaakpapillen. Hij is zoet, maar niet te zoet en heeft de sterkte van een dessertwijn.

Recept voor Soufiko

Het is een authentieke zomer schotel. Het is geschikt voor vegetariërs. Het recept is een jarenoud en een traditioneel recept, het is vrij eenvoudig te maken, eet zeer smakelijk! Kalo sas orexi!

Ingrediënten

• 3 middelgrote tomaten
• 4-5 uien
• 3 aubergines
• 5 middelgrote courgette
• 2 wortelen
• 2 aardappelen
• 2 teentjes knoflook
• 1 kop olijfolie
• water
• zout
• Peper
• Tomaat puree
• Optioneel: kleine hete peper de hoeveelheid benodigdheden zijn een indicatie.  Al naar gelang  het aantal personen.

Bereiding:

Snijd alle groenten in grote stukken. Plaats ze allemaal in een grote, diepe koekenpan. Laat ze koken totdat het vocht geheel opgenomen is. Giet de olie en wat water erbij om de schotel niet uit te laten drogen. Voeg zout, peper en tomatenpuree toe, dit voor meer kleur en smaak. Optioneel, voeg een kleine hete peper toe.

Serveer het met kaas, de ‘kathoura’ en/of weinig extra vers gemalen peper. Heel erg lekker met vers gebakken boerenbrood!

De 'Blauwe zone'

Door de  hoge levensverwachting werd het eiland opgenomen in de ‘Blauwe Zone’. Een naam die gegeven is aan 5 delen van de wereld (Ikaria, Sardinië, Okinawa in Japan, Nicoya in Costa Rica en Loma Linda in California, USA), wiens inwoners de levensverwachting overtreffen en makkelijk de leeftijd van 90 jaar en ouder bereiken en in topconditie zijn. Volgens studies is de gemiddelde levensverwachting in Griekenland 79,78 jaar en het percentage van mensen 80 jaar en ouder, is minder dan 5%. Wereldwijd bereikt slecht 1% van de bevolking de leeftijd van 80 jaar en ouder. In Noord-Amerika en Europa vertegenwoordigen ze 3% van de bevolking, terwijl in Azië, Latijns-Amerika en de Caribische 0,9% in Afrika en minder dan 0,4% van de bevolking.

Wat zijn nu de belangrijkste factoren, die Ikarioten zo’n lange levensduur geven? Onderzoek heeft aangetoond dat er vele factoren zijn die tot deze duurzaamheid leiden: goede fysieke conditie, als gevolg van ‘dagelijkse oefening’ door nog altijd veel handmatig werk op het land en plattelandsleven in het algemeen. De dagelijkse wandeling van mensen om hun land te bereiken, die wordt gecombineerd met de bergachtige topografie van het eiland, verbetert en zorgt voor een goede fysieke conditie.

In de middag, na de lunch een siësta, heeft bewezen dat dit de hartfunctie verbetert.

Het mediterrane dieet, gecombineerd met de natuurlijke producten geproduceerd en geconsumeerd op het eiland, zoals groenten, fruit, vis, olijfolie, lokale honing en natuurlijk de beroemde rode wijn.  Tevens deed men tijdens het onderzoek nog een belangrijke ontdekking. Het bleek ook dat belangrijke anti-oxidanten voor het lichaam een grote rol speelt.

• Het minimale gebruik van drugs.
• De actieve seksuele activiteit, zelfs van oude mensen.
• De emotionele gehechtheid en sterke familie- en sociale banden tussen de eilandbewoners.
• En natuurlijk het ontspannen tempo van bewoners in hun dagelijks leven, zonder angst en stress, vol optimisme.

Op Ikaria leven de mensen lang! Op het eiland zult u alle geheimen van de lange levensduur en het leven van de Ikarioten leren kennen, als ook hun bijzondere producten die bijdragen aan dit lange leven!

Het eiland had, voordat de huidige naam Ikaria (of Icaria), de namen Dolichi of Doligi, wat volgens sommige historici 'worm' betekent. Terwijl volgens anderen, de naam te wijten was aan de vorm van het eiland. Andere namen die het eiland had zijn Makris, verwijzend naar de langwerpige vorm, Ichthyoessa, vanwege het aantal vissen ('ichtyes' = vis in het Grieks) in de zee en Anemoessa, vanwege de wind. Het werd ook wel Oinoe genoemd ('oinos' = wijn in het Grieks), vanwege de grote wijn productie. Het is het vermelden waard dat Oinoe ook de naam was van een belangrijke historische stad op Ikaria, die vandaag Kampos wordt genoemd. De definitieve- en tegenwoordige naam van het eiland is Ikaria, maar er zijn vele versies over de oorsprong van deze naam. Volgens de oude onderzoeker Bochartous, komt de naam van de oude ' Ι/κωρ ' (= I/kor), welke in Fenicisch betekent Ichthyoessa (veel vis), of het komt van het Fenicische woord 'kara', dat schapen betekent, wat zou verwijzen naar de veeteelt.

Niettemin, de versie die heeft gezegevierd, is de versie dat de naam afkomstig is van de beroemde mythe van Icarus, wanneer Icarus en zijn vader Daedalus uit het paleis van koning Minos van Kreta ontsnappen. Zijn vader had vleugels gemaakt met was en waarschuwde zijn zoon niet te hoog bij de zon te vliegen anders zou de was smelten en zou hij niet meer zou kunnen vliegen. Hij vloog naar Ionië aan de kust van Klein-Azië. Op een bepaald punt vloog Icarus, opgewonden en betoverd door de schoonheid van de landschappen die hij zag, hoger naar de zon. Zijn vleugels smolten en hij viel in de zee en verdronk (de huidige locatie is het gebied in zee tussen de dorpen Xylosyrti en Chrysostomos, waar een monument en een amfitheater is gebouwd). De zee is vernoemd naar Icarus, de Icarische Zee en het aangrenzende eiland Ikaria. Onder de lokale bevolking is Ikaria een afkorting voor Nikaria en mensen heten Kariotis (mannelijk) en Kariotina (vrouwelijk), of Ikariotis (mannelijk) en Ikariotina (vrouwelijk).

Ikaria heeft een eigenaardige geologische- en tektonische structuur, daardoor is het eiland gezegend met vele natuurlijke warmwaterbronnen. De natuurlijke thermale energie van het aardoppervlak biedt een onschatbare schat op het eiland: de warmwaterbronnen. In de afgelopen jaren is Ikaria uitgegroeid tot een belangrijke toeristische bestemming voor therapeutische doeleinden. Veel mensen uit Griekenland en Europa komen naar Ikaria en bezoeken de beroemde warmwaterbronnen, soms een combinatie van genezing en een verjongingskuur tijdens de vakantie!

Het thermale water komt diep vanuit zee en het is het meest radioactieve ter wereld.

Ikaria heeft vele thermale bronnen, met name in het zuidoosten en noordoosten aan de kust van het eiland. Ze zijn geografisch ingedeeld in de volgende plaatsen: Agios Kyrikos: Mustafa Springs - Litza (Asclepius), lager gelegen Loumakia en Kleftolimano.

Therma: Cave, Pamfyli spring, Kratsa, Apollon, Artemis, Patero, Apollo Hotel, Chalasmenen Thermen.

Lefkada - Xylosyrti: Chlio springs Thermo, Thermo en 'Athanato nero' (= onsterfelijke Water).

De bronnen van Agia Kyriaki - Armyridas.

Het is het vermelden waard dat de radioactieve bronnen van Ikaria een grotere hoeveelheid radon bevat dan die in bronnen in andere landen, variërend tussen 786-1000 m3/h, in vergelijking met 20-150 m3/h elders.

De radioactiviteit van de bronnen varieert van 19.2 eenheden Mache (voorjaar Lefkada) tot 1204.3 punten Mache (voorjaar Apollo).

Op basis van het niveau van radioactiviteit verdeeld:

• Zwak radioactief als de bronnen: Spilaio en Thermo in Lefkada.
• Matig radioactieve bronnen: Chlio-Thermo, Agia Kyriaki en Pamfyli.
• Sterke radioactieve bronnen: Mustafa, Kratsa, Apollo, Artemis.

Historische gegevens van de warmwaterbronnen zijn bekend uit de oudheid om zijn helende eigenschappen. Mensen uit heel Griekenland en klein-Azië, kwam naar het eiland in de hoop tot een verbetering van hun gezondheid, door een bezoek te brengen aan de georganiseerde faciliteiten in de oude spa-stad van Therma (ongeveer 300 meter ten oosten van de huidige stad), waar u vandaag  de dag de ruïnes van de oude Akropolis en de oude spa-faciliteiten van de stad kunnen vinden.

De geschiedenis van de kuuroorden is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van het gebied. Hun bouw begon tijdens het Byzantijnse Rijk. En tijdens het Ottomaanse Rijk gebruikten de lokale ‘ouderen’ de kuuroorden veelvuldig. Na de onafhankelijkheid van Ikaria in 1912, begon het essentiële ontwerp van de thermische rijkdom van het eiland steeds belangrijker te worden.

Van de twintiger jaren van de vorige eeuw tot heden, vele hotels in de buurt van de bronnen zijn aantrekkelijk voor de  vele bezoekers uit heel Griekenland, maar ook uit andere Europese landen komen gasten voor een bezoek aan de beroemde warmwaterbronnen van Ikaria. De welvaart die de bronnen het eiland bracht, stopte tijdens de Tweede Wereldoorlog.

In de afgelopen jaren, is er weer veel belangstelling voor het kuren en is men begonnen met de renovatie van de openbare kuuroorden "Spilaio" en "Apollon" en de modernisering van de privé spa "Kratsa". Daarom wordt Therma nu beschouwd als een belangrijk kuuroord voor alle leeftijden.

Sinds de oudheid tot op de dag van vandaag zijn er vele studies gedaan over de gunstige eigenschappen van de thermale bronnen van Ikaria, wat zij voor invloed hebben op de gezondheid.

Het thermale water van deze bronnen wordt beschouwd als zeer geschikt voor behandeling van de volgende aandoeningen: acute- en chronische reuma met inbegrip van verschillende vormen van artritis en jicht, gynaecologische aandoeningen van de endocriene klieren en in sommige gevallen van afwijkingen van de bloedsomloop, huidaandoeningen, reumatische aandoeningen neuralgie - neuritis arthropathies, lage terug pijn – ischias, nier- en blaas ziekten – indigestie, impotentie, onvruchtbaarheid, traumatische postoperatieve vermoeidheid, angst, ontspanning en anti-veroudering (anti-aging).

De fysische en chemische eigenschappen van het thermale water zijn gunstig voor het menselijk lichaam. De warmte, hun inhoud in radon (en niet in radium zouten), hun rijke inhoud van vaste bestanddelen in een oplossing en hun grote gehalte van zeldzame bestanddelen, zoals radium, zwavel, natriumchloride enz.

Specifiek  is het ‘onsterfelijke water’ ('Athanato Nero'), het is een warmwaterbron dicht bij het dorp Xylosyrtis, waaruit koud water komt. Volgens studies bevat dit water elementen die het geschiktst zijn voor de behandeling van ziekten zoals gal- en nierstenen. Om deze reden heeft de lokale bevolking de bron de naam ‘onsterfelijke water’ gegeven.